walacra in turkije

Walacra in Denizli, Turkije juni 2004

Zondagochtend om 6 uur vertrokken we vanuit Middelburg met de bus naar Schiphol. Na de gebruikelijke procedures, inchecken, douane voor de sierspelden , toilet , koffie en dergelijke konden we instappen (na ongeveer een half uur lopen om de juiste gate te vinden, die was veranderd).

In het vliegtuig hebben we lekker gegeten, rijst met kip. Bij aankomst in Istanbul hadden we een wachttijd van 4 uur, dus we hebben de luchthaven daar goed bekeken.

In het vliegtuig naar Denizli (waar mijn schoenen uit moesten voor de controle) kregen we nog koffie en een sandwich. Ook daar uitgebreide passen controle. De bus stond al klaar maar er waren nog 2 tassen zoek dus dat duurde weer even voordat we vertrokken. 3 Jongelui waren onze gidsen en zouden ons de hele week vergezellen. 2 jongens en 1 meisje van ongeveer 16 á 17 jaar.

We kwamen aan in de huisvesting van de Universiteit. Het was de bedoeling dat we daar logeerden, de mannen in het ene, de vrouwen in het gebouw aan de overzijde, 6 hoog. Hierover werd uitvoerig onderhandeld omdat we dat nogal bezwaarlijk vonden vanwege de vele trappen maar voor deze avond moesten we daar genoegen mee nemen. Onze kamers: 3 stapelbedden, 2 stalen stoelen, 1 stalen kast voor ieder, toilet, douche en wastafel. Warm water was niet voorhanden. We waren allemaal moe dus kropen lekker in bed.

Maandag 21 juni:

Om 9 uur ontbijt in de Mensa van de Universiteit. We waren samen met de andere groepen met ongeveer 300 personen, dus even in de rij staan voor je schaaltje met beleg en kopje thee.

Na het ontbijt konden we met de bus die er voor ons beschikbaar was naar de stad om geld te wisselen en wat proviand in te slaan. Het was ongeveer een kwartier met de bus.

Onze gidsen gingen altijd met ons mee en wezen ons de weg waar we geld konden wisselen en boodschappen doen. We hadden maar kort de tijd want tussen half één en half twee was het tijd voor de lunch.

Ries, Francien en Irma hadden in die tijd een bespreking met de bobo’s om onze wensen wat betreft de huisvesting te bespreken. We mochten verhuizen naar de benedenverdieping, de paren bij elkaar in de mannenvleugel en de single dames met z’n 6en in de vrouwenvleugel. Dus ieder pakte zijn/haar spulletjes weer op (waar we overigens keurig bij geholpen werden door onze Turkse dansers) en we konden de koffers uitpakken.

Daarna aankleden voor de optocht die om 7 uur startte in de stad. We stonden vooraan in de optocht na de burgemeester en andere belangrijke personen. Er was veel belangstelling van pers en amateur fotograven. We voelden ons een beetje beroemd.

Na enige tijd marcheerden we achter de muziek aan. De marsen gingen in een langzaam tempo, dus je moest grote stappen nemen om in de maat te blijven (wat niet bij iedereen lukte). Veel enthousiast publiek !. Bij het stadhuis moesten we opstellen en werd er door de burgemeester gesproken.

Daarna vertrokken we weer met de bus eerst naar onze huisvesting om te verkleden en toen naar de tennisbaan waar een buffet was en drankjes. Het terras was een groot grasveld, er stonden tafels waar je het vaatwerk kwijt kon, aansluitend was er ook een park en een waterpartij. Het was lekker weer dus het zag er allemaal mooi uit.

Ook het buffet zag er prachtig uit en na verloop van tijd konden we aanvallen. Het was een geweldige drukte en veel geduw zodat het niet voor iedereen aangenaam was. Ook de smaak viel soms wat tegen; er was ook rijst met gekruide gehaktballetjes, daar was het was minder druk. Ondertussen kon je ook drankjes halen, het was allemaal gratis.
De dj. draaide leuke (Turkse) muziek en na verloop van tijd werd er volop gedanst. Ook de leden van Walacra bleven niet achter, ik had behoorlijk sjans met een paar Turkse jongens , (wat zien ze in een oudere dame) kortom was een vrolijke boel.

Dinsdag 22 juni.

Na het ontbijt eerst oefenen voor ons optreden vanavond. Daarna gaan we in de buurt koffie drinken. We belanden op een aantrekkelijk terras en verbouwen de boel tot we bij elkaar kunnen zitten. Maar o jee, er wordt geen koffie getapt en men verwijst ons naar een terras iets verderop. Daar worden we met alle egards ontvangen en de bestelling wordt opgenomen. Men is zeer geïnteresseerd in onze groep en zo goed en zo kwaad als dat gaat wordt er gecommuniceerd. Het duurt even voordat de koffie eraan komt en we bestellen wat water, wat in een mum van tijd voor onze neus staat. En na verloop van tijd…..ja ja daar komen 4 kopjes cappuccino aan. Na enige tijd zowel nog 5 kopjes koffie. De eerste kopjes worden gelijk meegenomen; waarschijnlijk is er niet zoveel servies. Uiteindelijk heeft ieder dan toch zijn koffie te pakken en het wordt een gezellige boel. De baas is geregeld in onze buurt en ook zijn vrouw komt een kijkje nemen. En niet zonder lege handen want ze brengt een schaal met fruit voor ons mee, abrikoos en watermeloen. Dankbaar worden deze spijzen genuttigd maar de gastvrijheid is nog niet ten einde want even later komt voor ieder van ons een glaasje thee.
Maar nu is het toch echt tijd om op te stappen want we moeten op tijd zijn voor de lunch. Hartelijk wordt er afscheid genomen en we nemen ons voor vanavond even te komen dansen.

Voor de middag staat er een rondrit op het programma maar dat kan niet doorgaan. We kunnen naar het zwembad. De mesten van ons doen dit, je zal daar ook wel in de schaduw kunnen zitten. En in een korte broek en bh. kun je ook best even zwemmen.

Ik de buurt schijnt er een markt te zijn en we gaan daar een kijkje nemen. Veel noten, koekjes, schoenen en potten en pannen. We kopen er 2 Turkse glaasjes. Verderop is er een hele grote groentemarkt, met veel tomaten, bonen, watermeloen en fruit. Net op tijd komen we bij het zwembad aan. De overigen willen ook nog even over de markt. Om 5 uur vertrekt de bus, Pieter en Francien zijn er nog niet maar de groep uit Rusland stapt ook in; we zijn het overzicht kwijt en de chauffeur heeft haast.

Gelukkig komen die iets later met een taxi en zijn we weer kompleet.

Na het eten snel verkleden en op naar het restaurant waar we een spontaan straatoptreden verzorgen, wat zeer in de smaak viel bij ons restaurantje. Het afscheid is hartelijk, er wordt volop gekust en weg zijn we op naar ons eerste optreden. We belanden daar op een onverhard parkeerterrein, bij een openluchtstadion. Na enige tijd wachten mogen we beginnen. We dansen op een betonnen vloer en er is belichting, wat voor sommige dansers behoorlijk wennen was. Maar alles verliep goed en we kregen een hartelijk applaus.

Na het optreden konden we nog wat drinken op de tennisclub. Dus verkleden, wachten, wachten en nog eens wachten op de bus en jawel eindelijk belanden we tegen 12en op het terras, waar we genoten van een glaasje, het dansen van de collega groepen en het lekkere weer.

Woensdag 23 juni

Na het gebruikelijke ontbijt en oefenen (lang) en de lunch gaan we ’s middags naar de grotten van Kaklik. We krijgen er een paar mooie folders van en het belooft heel wat. Eenmaal in de grot zijn we er ook zo weer uit, we hadden het groter verwacht, maar niet getreurd, we gaan shoppen. Ik verwacht een souvenirshop maar we stoppen bij een textielwinkel. Turkije heeft heel veel textiel productie en vooral in de streek waar we zijn is veel textielindustrie. Veel beddengoed en handdoeken, wat per kg. gaat. Omdat ik wel wat kan gebruiken neem ik een paar handdoeken mee. Onze 2^e shop-stop is in een kledingzaak waar ik een Turks bloesje op de kop tik.

Na het eten snel verkleden voor een optreden in de stad bij het stadhuis. We treden voor in de avond op en het is nog licht. We hebben veel belangstelling van de Turken en laten ons gewillig fotograferen. Het was de bedoeling dat we wouden blijven kijken naar de andere groepen maar een aantal wilde naar huis. We doen nog een kopje koffie op de kamer en gaan samen met de russen in de bus naar de tennisclub.

Donderdag 24 juni

Ontbijt en het gebruikelijke oefenen. Daarna om half 11 verzamelen. We gaan naar Pamukkale, oude ruines en kalkrotsen. We bekijken de ruines en het openluchttheater.

Daarna onze lunch onder de bomen bij de kalkrotsen. Ieder kan zijns weegs gaan en om 5 uur weer verzamelen. Wij wandelen over de kalkrotsen, scherp aan de voeten en wandelen rond. Het is er prachtig.

Het diner bestaat uit gevulde paprika, wat niet ieder even lekker vond, maar een stuk worst en brood is een goede vervanger.

Om half 9 in de bus voor het optreden. Ik heb de tamboerijn gedaan. Dat viel goed in de smaak en gaf een wat strakker ritme. We konden kijken naar de andere groepen en we hadden zowaar een stoel. Na thuiskomst om ongeveer, 12 uur nog wat op de kamer gedronken.

Vrijdag 25 juni

Ontbijt en om 10 uur in de bus om te oefenen in het openluchttheater voor de zaterdag. We moesten 3 x oefenen om op te lopen en dat was het. Daarna nog oefenen en tijd voor de lunch. De middag was vrij te besteden. We hebben eerst nog wat gerust en daarna met Hans en Christien naar boven gewandeld. Eerst nog wat stenen gezocht, Hans is daar een expert is. We genoten van het mooie uitzicht over de stad. Om 5 uur wandelden we in 3 kwartier terug en was het tijd voor het diner. Deze keer, Rijst, kip, soep en tomatensalade. Om half 9 vertrek voor het optreden. Het was bij een supermarkt. Een rommelige aankomst, het dansen ging goed. Daarna nog naar de tennisbaan wat gedronken en op tijd naar huis.

Zaterdag 26 juni

Na het ontbijt gingen we winkelen in Denizli. Leuke bloesjes gezien maar te klein. Nog wat souvenirs gekocht voor de kids en voor mezelf een horloge en armband. Na het diner klaar maken voor het optreden. Om half 9 moesten we met de bus. Daarna begon het grote wachten. Voor de arena drentelen we wat heen en weer. Na enige tijd mochten we wachten op de tribuneplaatsen. Het loopt aardig vol ik denk zo’n 2000 man. We moeten nu opstellen voor de opening. Iedereen is klaar maar de burgemeester is er nog niet dus wachten we nog even. Uiteindelijk mogen we het podium op samen met alle andere groepen. Na het volkslied en wat toespraken krijgt elke groep een herinneringsbord en wat krantenknipsels en daarna begint de voorstelling. Wij zijn de 5^e groep en moeten weer buiten wachten. Op kwart voor 11 zijn we aan de beurt. We doen ons best en met wat kleine variaties maken we een mooie show. Daarna weer naar buiten, maar gelukkig mogen we op de tribune zitten en kunnen we nog wat groepen zien.

Na het optreden nog wat gedronken op de kamer bij Lauw en Annie.

Zondag 27 juni

Na het ontbijt zijn we vrij. De meeste groepen zijn ondertussen al vertrokken.

Om 11 uur rijden we naar Bodan ongeveer 45 km. noordelijk. Veel textiel in dit dorp. We gaan eerst picknicken en koffiedrinken. De koffie is heel goedkoop 4 euro voor 21 consumpties.

Hierna een bezoek aan een weverij. Ik heb een shawl gekocht..

We zagen ook nog een begrafenis. De kist werd op de schouders gedragen, alleen mannen erachteraan.

In het dorp veel kleden en handdoeken. Ik heb kussenhoesjes 0,50 cent gekocht en een tafelkleed. Om half 4 gaan we terug. Het is een uur rijden. ‘s Avonds even we pizza en meloen. Daarna zoeken we een gezellig terras maar er mag geen wijn of bier gedronken worden dus slaan we wat in bij de kiosk en drinken nog wat bij Lauw en Annie.

Maandag 28 juni

Ontbijt in de kantine want door een misverstand was er in de mensa geen ontbijt voor ons. Om 10 uur moeten de koffers ingeladen worden en vertrekken we naar de stad. Koffie en gebak gegeten met Hans en Christien en op de valreep nog een shirt gekocht. Daarna lunch in de kantine van het stadhuis (bruine bonen, pizza en karnemelk) en om kwart voor 2 in de bus naar het vliegveld. Daar weer uitgebreide douanecontrole en wachten op het vliegtuig. We zijn maar met 30- personen in het vliegtuig en we kunnen allemaal bij het raam kijken. Het is prachtig. Na de overstap in Istanbul weer met 30 man in het vliegtuig. Lekker gegeten in het vliegtuig, en meestal veel te zien. Vooral in Nederland waar we dan wat lager vliegen. Wat zijn we een waterland. Na de gebruikelijke formaliteiten zitten we lekker in de bus en om 1 uur zijn we in Middelburg waar onze auto klaar staat en we veilig weer thuis komen na een bijzondere week in Turkije.

Het verslag van de reis van de dansgroep naar Turkije is gemaakt door Ina Jobse. Ina was bereid om speciaal voor onze reis in een paar maanden tijd een aantal dansen aan te leren en als nieuwe danseres onze gelederen te versterken. Tijdens het festival in Denizli heeft ze ook de andere gebruikelijke dansen van onze vereniging geleerd en was daarmee een volwaardig lid van de dansgroep.

Voor haar was het festival in Turkije de eerste uitgebreide kennismaking met Walacra. Tijdens de jaarvergadering begin 2005 is zij lid van de vereniging geworden.